ஈழத்து நவீன கவிதைமரபின் "புதிய மாஸ்டர்" கவிஞர் கருணாகரன்

"போரின் சாட்சியிலிருந்து மௌனத்தின் அழகியல்வரை நீளும் கருணாகரனின் கவிதைப் பயணம்"

*************

01-

கனடா தமிழ் இலக்கிய தோட்டம் வழங்கிவருகின்ற விருதுகளில்; கவிதைத் துறைக்கான விருது இந்த ஆண்டு கவிஞர் கருணாகரன் பெற்றுக்கொள்வதில் பெரும் மகிழ்வும் மன நிறைவும். இந்த விருது விடயங்களில் எப்போதும் நான் விமர்சனங்களையும் ஆதங்கங்களையும் முன்வைப்பவன். ஆனால் அவ்வப்போது தகுதியும் பொருத்தமும் கொண்டவர்கள் பெறும்போது மனம் நிறைந்த மகிழ்வும் அடைவேன். அவ்வாறானதொரு விருதுதான் கருணாகரன் பெறுகின்ற விருது.

நாற்பதாண்டுகளுக்கும் மேலாக ஈழத்து நவீனக் கவிதையின் பல பரிமாணங்களைக் கடந்து, தன் கவிதைமொழியைத் தொடர்ந்து புதுப்பித்துக்கொண்டே இருக்கும் ஒரே கவிஞர் அவர். தனிமனிதனின் இருப்பு, தனிமை,அவநம்பிக்கை, உறவுகளின் தேவை,சமூக ஒருமை மற்றும் மீளுகை சார்ந்து தன் கவிதைகளை எழுதி வரும் அவரின் எழுத்தின் பெறுமதியை இத்தனை ஆண்டுகால இலக்கிய - கவிதைப் பயணத்தை பின் தொடர்பவர்கள் அதை அறிவர். நவீன தமிழ்க்கவிதைக்கு வழங்கப்படுகின்ற உயர் விருதுகள் அனைத்துக்கும் தகுதியான ஈழத்துக்கவிஞர் என நான் கருணாகரனை சொல்வேன். (அவர் தான் தொடர் இலக்கிய செயற்பாட்டுக்காக வாழ்நாள் சாதனைக்கான இயல் விருதையே பெறும் தகுதி கொண்டவர்.) 

அவரின் மீதான தனிப்பட்ட தாக்குதல்களும் கேள்விகளும் தேவையில்லாத ஆணி என்றே சொல்கிறேன். அவர் விருது பெறுகின்ற விடயத்துக்கு அவர் பொருத்தமானவரா? இல்லையா? என்பதை கேள்வி கேட்கலாம். ஆனால் வெறுமனே அவர் மீதான தனிப்பட்டதும்; அவர் கொண்டிருக்கும் அரசியல் நிலைப்பாடுகளினதும் தன்மைகளை வைத்து அவரை அவமதிப்பதும்; இந்த விருதுக்கு அவர் தகுதியானவரா? என்ற கேள்வியை எழுப்புவது மடமைத் தனம். உலகெங்கிலும் எழுத்தையும் வாழ்வையும் ஒன்றாக;ஒரே பாதையில் வரித்துக்கொண்டவர்கள் இங்கே அரிதினும் அரிது தானே!

00

02-

ஈழத் தமிழ்க் கவிதை என்பது ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்தின் இலக்கிய வெளிப்பாடு மட்டுமல்ல. அது ஒரு மக்களின் வரலாறு, காயம், இழப்பு, நினைவு, கனவு, எதிர்பார்ப்பு ஆகியவற்றைத் தாங்கி நிற்கும் நினைவகமாகவும் விளங்குகிறது. இந்த நீண்ட இலக்கியப் பயணத்தில் தனித்துவமான இடத்தைப் பெற்றிருக்கும் கவிஞர்களில் கருணாகரனும் ஒருவர். 

நான் தீவிரமாக கவிதை வாசிப்புக்குள் வந்த எனது இருப்பதுகளில் என் முதன்மை வாசிப்புக்குள் இருந்த கவிஞர்களில் சண்முகம் சிவலிங்கம், ஜெயபாலன்,சேரன்,கருணாகரன்,புஷ்பராஜன்,சோலைக்கிளி, சி.சிவசேகரம், அனார்,அலறி, சித்தாந்தன், பஹிமா ஜஹான் உள்ளிட்டவர்கள் முதன்மையானவர்கள். இவர்களில் தொடர்ச்சியான இயங்குநிலையில் இருந்த கவிஞர்களில் தங்கள் கவிதையை அடுத்தகட்டத்துக்கு முன்னகர்த்திக்கொண்டே இருந்தவர்களில் கருணாகரன் முதன்மை பெற்றார்.

போர்,இரத்தம்,வலி,அவலம் என்று மீண்டும் மீண்டும் பாடப்பட்டுக்கொண்டே வந்த ஈழத்து நவீன கவிதை மரபை மடைமாற்றி, உலக கவிதைப் போக்குகளுடன் இணைத்து அடுத்தகட்டத்துக்கு நகர்த்தியவர் அவர்.

1999ஆம் ஆண்டு "ஒரு பொழுதுக்குக் காத்திருத்தல்" என்ற முதல் கவிதைத் தொகுப்பு வெளிவந்தது. அதன் பின்னர் பல தசாப்தங்களாக அவர் தொடர்ந்து கவிதைகளைப் படைத்துள்ளார். இவ்வாறு நாற்பதாண்டுகளைக் கடந்த அவரது கவிதைப் பயணம், ஈழத் தமிழ்ச் சமூகத்தின் அரசியல், போர், இடப்பெயர்வு, இழப்பு, நினைவு ஆகியவற்றோடு நெருக்கமாகப் பின்னிப் பிணைந்துள்ளது.

கருணாகரனின் கவிதைப் பயணத்தை ஒரே கோட்டில் வரையறுக்க முடியாது. காலத்தை எதிர்கொள்ளும் கவிதையாகத் தொடங்கிய அவரது படைப்பு, காலத்தின் சாட்சியாகவும், பின்னர் அந்த வரலாறு மனிதர்களின் நினைவிலும் உடலிலும் நிலத்திலும் மொழியிலும் எவ்வாறு தங்கி இருக்கிறது என்பதை ஆராயும் கவிதையாகவும் பரிணமித்துள்ளது. இந்தப் பரிணாமமே அவரது கவிதைகளின் தனித்துவமான அடையாளமாகும்.

1980களின் தொடக்கம் ஈழத் தமிழ்ச் சமூகத்தின் வரலாற்றில் மிகுந்த கொந்தளிப்பான காலமாகும். இன ஒடுக்குமுறை, அரசியல் நெருக்கடிகள், வன்முறை, இளைஞர்களின் அரசியல் ஈடுபாடு, ஆயுதப் போராட்டத்தின் உருவாக்கம் போன்றவை அக்காலத்தின் சமூக மனநிலையைத் தீர்மானித்தன. அதே காலகட்டத்திலேயே கருணாகரனும் கவிதை எழுதத் தொடங்குகிறார். எனவே அவரது கவிதை உருவாக்கத்தை அக்கால வரலாற்றுப் பின்னணியிலிருந்து தனிமைப்படுத்திப் பார்க்க முடியாது. அவரது தலைமுறை எதிர்கொண்ட சமூக மாற்றங்களும் அரசியல் நெருக்கடிகளும் அவரது கவிதையின் உள்ளடக்கத்தையும் குரலையும் இயல்பாகவே பாதித்தன.

ஆரம்பகால ஈழக் கவிதையின் முக்கிய பண்புகளில் ஒன்று எதிர்ப்புக் குரலாகும். அநீதி, ஒடுக்குமுறை, அரசியல் அதிகாரம், இனப்பிரச்சினை போன்றவற்றை எதிர்கொள்ளும் குரல் அந்தக் காலக் கவிதைகளில் வலுவாக வெளிப்பட்டது. கருணாகரனின் கவிதைகளிலும் இந்த எதிர்ப்புணர்வைக் காண முடிகிறது. ஆனால் அவரது கவிதைப் பயணம் முன்னோக்கிச் செல்லச் செல்ல அந்த எதிர்ப்பு வெறும் அரசியல் முழக்கமாகத் தங்கவில்லை. அது வாழ்வின் நேரடி அனுபவமாக மாறியது. இதுவே அவரது கவிதைப் பரிணாமத்தின் முதல் முக்கியமான கட்டமாகும்.

அவரின் ஆரம்பகால கவிதை “என்ன நடக்கிறது?” என்று கேட்கிறது. பின்னாளின் கவிதை “இது நடந்த பிறகு மனிதர்களுக்குள் என்ன மீதமிருக்கிறது?” என்று கேட்கிறது. இந்த இரு கேள்விகளுக்கும் இடையிலான தூரமே அவரது நாற்பதாண்டுக் கவிதைப் பயணத்தின் ஆழத்தை வெளிப்படுத்துகிறது.

00

*****

03-

நெடும்பயணி 

ஈழத் தமிழ்க் கவிதையில் “மண்” என்பது வெறும் நிலப்பரப்பு அல்ல. அது அடையாளம், வீடு, உரிமை, இழப்பு, நினைவு ஆகியவற்றின் குறியீடாகும். கருணாகரனின் கவிதைகளிலும் கடல், மணல், பாதை, வீடு, காடு, பனங்கூடல் போன்ற இயற்கை மற்றும் வாழ்வியல் காட்சிகள் வெறும் அலங்காரப் பொருட்களாக நிற்பதில்லை. அவற்றின் மீது மனிதர்களின் மரணம், இடப்பெயர்வு, இழப்பு, நினைவு ஆகியவை படிந்து கிடக்கின்றன.

கருணாகரனின் கவிதை உலகில் போர் ஒரு முக்கியமான தொடர்ச்சியான பின்னணியாக அமைகிறது. ஆனால் அவர் போரை வெறும் வரலாற்றுச் சம்பவமாகப் பதிவு செய்வதில்லை. போர் முதலில் ஒரு நிகழ்வு. பின்னர் அது இழப்பாகிறது. அதற்குப் பிறகு நினைவாகிறது. இறுதியில் மனிதர்களின் அன்றாட வாழ்வுக்குள் உறைந்திருக்கும் மௌனமாகிறது. இந்த மாற்றமே அவரது கவிதை உலகின் முக்கியமான பரிணாமங்களில் ஒன்றாகும். 

கருணாகரனின் கவிதைப் பரிணாமத்தை “அரசியல் கவிதையிலிருந்து அரசியலற்ற கவிதைக்கு” நகர்ந்த பயணம் என்று கூறுவது பொருத்தமானதல்ல. மாறாக, அவரது அரசியல் பார்வை வெளிப்படையான பிரகடனத்திலிருந்து மனித அனுபவத்தின் நுண்ணிய தளங்களுக்கு நகர்ந்திருக்கிறது. அரசு பயன்படுத்தும் மொழி ஒன்று; போராட்ட இயக்கங்கள் பயன்படுத்தும் மொழி மற்றொன்று. ஆனால் அவற்றுக்கிடையே வாழும் சாதாரண மனிதனின் குரல் வேறொன்றாக இருக்கிறது. ஒரு கிழவியின் கேள்வி, பசியுடன் வரிசையில் நிற்கும் மக்களின் நிலை, வீடு இழந்த குடும்பத்தின் துயரம் போன்றவற்றின் வழியே கருணாகரனின் கவிதை அரசியல் மொழிக்கும் மனித வாழ்வின் உண்மைக்கும் இடையிலான இடைவெளியை வெளிப்படுத்துகிறது. இதனால் அவரது அரசியல் கவிதை ஒரு தரப்பின் பிரசாரமாகச் சுருங்காமல், போர் உருவாக்கிய முரண்பாடுகளையும் மனித இழப்புகளையும் கேள்விக்குள்ளாக்கும் இடமாக மாறுகிறது. போர் யார் வென்றார்கள், யார் தோற்றார்கள் என்ற வரலாற்றுக் கணக்கைத் தாண்டி, “யார் இழந்தார்கள்?” என்ற கேள்வியை எழுப்புகிறது. இந்தக் கேள்வியே அவரது கவிதைக்கு ஆழமான மனிதநேயப் பரப்பை வழங்குகிறது.

போர் முடிந்தாலும் அதனால் உருவான நினைவுகள் நிலத்திலிருந்து அழிந்துவிடுவதில்லை. மரணம் நிகழ்ந்த இடங்கள், மக்கள் வாழ்ந்த இடங்கள், கைவிடப்பட்ட வீடுகள், பாதைகள் என அனைத்தும் கடந்த காலத்தின் சாட்சிகளாக நிற்கின்றன. இதனால் கருணாகரனின் கவிதையில் போர் ஒரு செய்தியிலிருந்து நிலப்பரப்பாகவும், அந்த நிலப்பரப்பு நினைவாகவும், அந்த நினைவு மீண்டும் மனிதர்களின் அன்றாட வாழ்வாகவும் மாறுகிறது.

கருணாகரனின் ஆரம்பகாலக் கவிதைகளில் “நாம்” என்ற குரலுக்கு முக்கியத்துவம் இருப்பதை உணர முடிகிறது. ஒரு சமூகத்தின் சார்பாகப் பேசும் குரல் அது. ஆனால் நீண்ட கவிதைப் பயணத்தின் பின்னர் “நான்” என்ற குரல் அதிக நுண்மையுடன் வெளிப்படுகிறது. இந்த “நான்” தனிமனித சுயநலத்தின் குரல் அல்ல. வரலாற்றின் பெரும் துயரங்களைத் தன்னுள் சுமந்து நிற்கும் மனிதனின் குரல். இழந்தவர்களை நினைவுகூரும் ஒருவர், காணாமல் போனவருக்காகக் காத்திருக்கும் குடும்பம், இடம்பெயர்ந்த மனிதனின் அந்நியத்தன்மை போன்றவை தனிப்பட்ட உணர்வையும் சமூக அனுபவத்தையும் இணைக்கின்றன.

இதனால் தனிமை என்பது தனிப்பட்ட உணர்வாக மட்டும் இல்லாமல் ஒரு தலைமுறையின் தனிமையாகவும் வாசிக்கப்படுகிறது.

பிற்காலக் கவிதைகளில் மருத்துவமனை, உடல், வலி, நோய், உயிர்வாழ்தல், மரண அச்சம் போன்ற தனிப்பட்ட அனுபவங்களும் கவிதையின் மையத்துக்குள் வருகின்றன. இங்கு கவிதையின் உலகம் திடீரென கவிஞரின் உடலுக்குள் சுருங்குவது போலத் தோன்றினாலும், உண்மையில் அது இன்னும் விரிவடைகிறது. தனிப்பட்ட உடல் அனுபவத்தின் வழியாகச் சுற்றியுள்ள மனிதர்களின் துயரங்களையும் உலகின் பாடுகளையும் கவிஞர் நோக்குகிறார்.

பிற்காலக் கவிதைகளில் பசி, மரணம், அரசின் கட்டுப்பாடுகள், மனிதர்களின் பரஸ்பர உதவி, நட்பு, இசை, இயற்கை போன்ற உலகளாவிய அனுபவங்களும் இடம்பெறுகின்றன. இதன் மூலம் கருணாகரனின் கவிதை ஈழத்தின் குறிப்பிட்ட அரசியல் வரலாற்றைத் தாண்டி உலகளாவிய மனித நெருக்கடிகளோடு உரையாடத் தொடங்குகிறது.

ஆனால் அந்த விரிவாக்கம் ஈழ அனுபவத்தை மறந்துவிடுவதில்லை. மாறாக, ஈழத்தில் கற்றுக்கொண்ட துயரத்தின் உணர்வை உலகின் வேறு துயரங்களைப் புரிந்துகொள்வதற்கான ஒரு கருவியாகப் பயன்படுத்துகிறது. இதனால் அவரது கவிதையின் மனிதநேயப் பரப்பு மேலும் விரிவடைகிறது.

கருணாகரனின் கவிதைகளில் கடல், மழை, மரம், காற்று, பறவைகள், மண் போன்ற இயற்கைக் கூறுகள் வெறும் அழகியல் அலங்காரங்களாக இருப்பதில்லை. போர் அனுபவித்த நிலத்தில் இயற்கை சில நேரங்களில் சாட்சியாகவும், சில நேரங்களில் ஆறுதலாகவும், சில வேளைகளில் இழந்த உலகின் நினைவாகவும் அமைகிறது.

இதனால் இயற்கைக் கவிதையும் போர்க் கவிதையும் ஒன்றுக்கொன்று எதிரானவை அல்ல. இயற்கையின் வழியாகவும் வரலாற்றைப் பேச முடியும் என்ற புதிய புரிதல் அவரது கவிதைகளில் உருவாகிறது.

00

*****

04-

மொழியின் பரிணாமம்

கருணாகரனின் நாற்பதாண்டுப் பயணத்தில் ஏற்பட்ட மிக முக்கியமான மாற்றம் கருப்பொருளில் மட்டுமல்ல; கவிதை மொழியிலும் நிகழ்ந்துள்ளது.

ஆரம்பகாலக் கவிதைகளில் கருத்தை நேரடியாகச் சொல்லும் தன்மையும், போர்க்காலக் கவிதைகளில் ஆவேசமும் காட்சிப்படுத்தலும் வலுவாக இருக்கலாம். ஆனால் காலப்போக்கில் உருவகம், குறியீடு, படிமம், பாத்திரம், இடைவெளி, மௌனம் ஆகியவை முக்கியத்துவம் பெறுகின்றன. ஒரு பெரிய வரலாற்று நிகழ்வை நேரடியாக விளக்குவதற்குப் பதிலாக, ஒரு சிறிய காட்சியை மட்டும் முன்வைத்து அதன் பின்னால் மறைந்திருக்கும் வரலாற்றை வாசகரே கண்டுபிடிக்க வேண்டிய நிலையை அவரது பிற்காலக் கவிதைகள் உருவாக்குகின்றன.

இதுவே அவரின் கவிதையின் முதிர்ச்சிக்கான முக்கிய அறிகுறியாகும். இந்த மௌனம் பலவீனத்தின் அடையாளமல்ல. சொல்லப்பட்டவற்றை விட சொல்லப்படாதவை அதிக அர்த்தம் பெறும் அளவுக்கு கவிதை வளர்ந்திருப்பதன் அடையாளமாகும்.

போர் அனுபவித்த சமூகத்தின் கவிதைகளில் துயரம் தவிர்க்க முடியாத கூறாகும். ஆனால் துயரத்தை எழுதுவது மட்டும் கவிதையின் சாதனை அல்ல. அந்தத் துயரத்தை எவ்வாறு கவிதையாக மாற்றுகிறோம் என்பதே முக்கியமானது. கருணாகரனின் நீண்ட பயணத்தில் துயரம் வெறும் அழுகையாகத் தங்காமல் நினைவு, கேள்வி, மௌனம், மனிதநேயம் ஆகியவற்றுடன் இணைகிறது. இதனால் அவரது கவிதைகளின் துயரம் ஒரு கட்டத்தில் தனிப்பட்ட துயரத்தைத் தாண்டி உலகளாவிய மனித அனுபவமாக மாறுகிறது. ஈழத்தின் இழப்பாகத் தொடங்கிய அனுபவம், இறுதியில் எந்தப் போராலும் பாதிக்கப்பட்ட மனிதனின் அனுபவமாக வாசிக்கக்கூடிய பரப்பை அடைகிறது.

நாற்பது ஆண்டுகள் என்பது ஒரு கவிஞரின் தனிப்பட்ட கால அளவு மட்டுமல்ல; ஒரு சமூகத்தின் வரலாற்றையும் கடந்து செல்லும் நீண்ட காலமாகும். கருணாகரனின் கவிதைப் பயணம் ஈழத் தமிழ்ச் சமூகத்தின் பல்வேறு அனுபவங்களோடு பின்னிப் பிணைந்திருப்பதால், அவரது கவிதைகளில் நிகழ்ந்த மாற்றங்களை ஒரு தனிக் கவிஞரின் பாணி மாற்றமாக மட்டும் பார்க்க முடியாது. அவரது கவிதை எதிர்ப்பிலிருந்து அனுபவத்திற்கும், நிகழ்விலிருந்து நினைவிற்கும், கூட்டு குரலிலிருந்து நுண்மையான தனிமனிதக் குரலுக்கும், நேரடி மொழியிலிருந்து படிமம் மற்றும் மௌனத்தின் மொழிக்கும் நகர்ந்திருக்கிறது.

அதேவேளை, அரசியலை விட்டு விலகாமல்; மாறாக, அரசியல் மனிதனின் உடலிலும் மனதிலும் நினைவிலும் நிலத்திலும் எவ்வாறு பதிகிறது என்பதை இன்னும் ஆழமாகப் பார்க்கத் தொடங்கிய பயணமாகும். வெளியில் நடந்த வரலாற்றை எழுதத் தொடங்கிய கவிஞர், காலப்போக்கில் அந்த வரலாறு மனிதர்களின் உள்ளே எவ்வாறு வாழ்கிறது என்பதை எழுதத் தொடங்குகிறார். 

அவரது கவிதை பயணத்தில் காலம் மட்டும் நகரவில்லை; கவிஞரின் பார்வையும், மொழியும், துயரத்தை அணுகும் முறையும், மனிதனைப் புரிந்துகொள்ளும் ஆழமும் தொடர்ந்து பரிணமித்துள்ளன. கருணாகரனின் நாற்பதாண்டுக் கவிதைப் பயணம் என்பது ஒரு தனிக் கவிஞரின் இலக்கியப் பயணமாக மட்டும் இல்லாமல், ஈழத்து நவீன கவிதை போக்கினை உலக கவிதைப்போக்குகளுடன் நெருக்கமாக்கிய கவிதைபயணமாகவும் விளங்குவதுடன் அவரை ஒரு "மாஸ்டர் கவிஞர்" என்ற அந்தஸ்துக்கும் தகுதி உடையவராக்குகிறது.

வாழ்த்துகள் மாஸ்டர்!

00

சிவசேகரன்

25-08.2026